در حوالی دور
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
خدایا!
می دونم همیشه هوامو داری اما
خیلی بهت نیاز دارم، یه کم بیشتر هوامو داشته باش!
این روزا کمی بیشتر حواست به من باشه!
زمستانه!
هوا خیلی سرده
و دلِ من یخ زده است!
خدایا!
بیمار شده ام و خودت خوب به حال من واقفی!
برای دلم "امن یجیب" بخوان...
تا شاید این قلب ناآرامم، آرام گیرد...
می بینی چقدر ساده ام!
که فکر می کنم اگه نباشم
دلی برام تنگ میشه...
خدایا!
من تهی شدم! پر از هیچم...
اما حیفه تو باشی و من ایمانم خاموش باشه!
تو باشی و من تو تاریکی دست و پا بزنم!
تو باشی و من وجودم از... این زمانه یخ بزنه!
پس خدای مهربانم! با چراغ فروزان ایمان گرمم کن
بر باغ خشکیده ی وجودم بارانی از لطف و رحمتت بباران!
لطف و مهربونیت همیشه هست اما
کاری کن به خودم بیام و بارش لطف بیکرانت رو در اعماق قلبم و با تمام وجودم حس کنم
گم شدم تو برو بیای زندگی!
کاری کن که تو دویدنهای هر روز زندگی ببینم که پا به پام هستی !
می دونم هستی حتی از رگ گردن هم نزدیکتر! تو نفسهام هستی دونه به دونه !
اما خدایا چم شده که نفسام بند...
خودت خواستی؟!
راضی ام شکر...
خدایا!
من یه عذرخواهی بدهکارم
به تو، به خودم، به دلم (بیشتر دلم که تو هستی توش و خبر داری از رنجش)
به خاطر اینکه یه انسانم
به خاطر اینکه ساده ام
منو ببخش به خاطر انسان بودنم
به خاطر تمام سادگیهام...
به خاطر تمام غفلت هام...
مراقبم باش!
خیلی هوامو داشته باش!
برچسب:
نویسنده: پرهام نعمتی