روزهایی که نه فراموش می شوند و نه تکرار(27): ... لطفا احتیاط کنید!

هوالعزیز

سلام

صبحتون قشنگ و بخیر و شادی.

آرزو می کنم خوب و سلامت باشین.

صبح که از خونه اومدم بیام سرکار هوا ابری و غمگین بود. و توی ماشین که بودم یه کمی بارون هم بارید.بارون یه جورایی نماد دلتنگی هست.البته همیشه هم اینطور نیست.یه وقتهایی قشنگ و شادی آفرین هست. بستگی به شرایط روحی آدما هم داره.امروز برای من دلتنگی بود.شاید چون دیگه پایان سال هست و دیروزم که وسایل تو کمدم رو بردم خونه شایدم یه دلیلش این بود و البته خیلی دلایل دیگه هم داره.بگذریم ...در کل من روزای آفتابی خوشحالتر از روزای ابری ام!

چند روز بیشتر به پایان سال و آغاز یه سال جدید دیگه نمونده.مردم - همه عین مورچه ها هست که تابستونا تلاش می کنند و آذوقه جمع می کنند واسه زمستونا و زمستونا دیگه پیداشون نیست.ولی واقعا تمام زمستون رو تو لونه هاشون هستند؟حوصله شون سر نمیره؟ کتابم که نمیتونن بخونن که؟!!!- ریختن تو خیابونا وآذوقه ی عید رو می خرند.دعا می کنم که همه ی مردم سرزمینمون دلشون خوش باشه و سلامت باشند. دیروز با خواهرم رفتم و برا خانم حسینی یه کادو واسه عید گرفتم.یه عیدی خوشگل! امروز باید زنگ بزنم بگم بیاد بهش بدم.چون ممکنه دیگه نتونم ببینمش.

دیروز آخر وقت یه چیزی می خواستم پرینت بگیرم، سیستم خودم نمی دونم چی شده بود پرینتر دستور چاپ رو اجرا نمیکرد. فلشم رو زدم تو سیستم همکارم و فایلم رو پرینت گرفتم. اما چشمتون روز بد نبینه.سیستم همکارم شده بود جزایر هاوایی ویروس ها.هر چی ویروس بدجنس بود توی سیستمش بود. فلش و سیستم خودمم ویروسی شد و امروزم حالشون خیلی بده! فایلهای توی فلشم به کل پرید.چقدر استرس بهم وارد شد.آخه فایل مبانی نظری پایان نامه و کل مقالات رفرنس توی فلشم بود.رفتم خونه بیشتر رفرنس ها رو توی سیستمم داشتم فقط شاید یه 10-12 تا مقاله که این اواخر گرفته بودم، اونا رو ازدست دادم.مبانی نظری رو هم توی ایمیلم داشتم فقط یه کوچولو تغییراتی که اعمال کرده بودم، اونا رو هم از دست دادم.بازم خداروشکرکه درصد بالایی از اطلاعاتم بازیابی شد.البته فلشم رو ریکاوری نکردم، احتمالابا ریکاوری برگردن فایلها .دنیای فناوری خیلی شبیه زندگی ما آدماست.فقط با این تفاوت که اگه تو دنیای فناوری چیزی رو از دست بدی، با ترفندها و راهکارهای مختلف میشه دوباره بازیابی بشه و این خیلی خوبه.اما تو دنیای واقعی ما آدما اگه بعضی چیزا رو از دست بدیم، دیگه هیچوقت قابل بازیابی نیست.فقط اگه اون چیز با روح و عاطفه ی بشری سر وکار داشته باشه یه شورت کات ویروسی میذاره تو حافظه ات که درد از دست دادن رو هیچوقت فراموش نکنی.باید رو اون چیزا یه علامت هشدار باشه! به اسم " غیر قابل بازیابی! لطفا احتیاط کنید."