"شمعی که بی پروانه شد، باید که خود تنها بسوزد..."

وقتی فهمیدم، حرفهایت فقط شعر بود!

که دیدم هر کدامشان را

شصت، هفتاد نفر! و حتی بیشتر هم!! دیده اند!

حرفهایی که فکر میکردم

فقط مال من است!...

اما من حرفهایم را

به تو

فقط، به تو گفته ام...

و البته خدا هم میداند!...

و کاش می دانستی

چه بر سرم آمد

وقتی که دیدم

دردِ دل هایت را پیش کسانی بردی

در دنیایی که همه چیزش مجازی است،

حتی همدردی!

و من در تنهاییِ سرد و غریبانه ام،

هزاران بار شکستم

خورد شدم

و

خوش سوختم!

"آشنایی ناشناس!"

----------------------------

پ.ن:

جان بیمار مرا نیست ز تو روی سؤال

ای خوش آن خسته که از دوست جوابی دارد